Η Μινεάπολη έχει μετατραπεί σε σημείο συνάντησης ανεξάρτητων δημοσιογράφων, δημιουργών περιεχομένου και στρίμερ. Οι συλλήψεις της Τζόρτζια Φορτ και του Ντον Λέμον ανέδειξαν ξεκάθαρα τους κινδύνους που αναλαμβάνουν όσοι καταγράφουν τα γεγονότα.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε αρχικά από το Columbia Journalism Review στις 3/2/2026 και αναδημοσιεύεται από το iMEdD με άδεια. Οποιαδήποτε άδεια αναδημοσίευσης υπόκειται στον αρχικό εκδότη. Διαβάστε το πρωτότυπο άρθρο εδώ.
Κεντρική εικόνα: Ομοσπονδιακοί αξιωματικοί απωθούν διαδηλωτές με δακρυγόνα κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στην Μινεάπολη της Μινεσότα, ΗΠΑ, στις 24 Ιανουαρίου 2026. EPA/CRAIG LASSIG
Μετάφραση: Ανατολή Σταυρουλοπούλου
Διαδηλώσεις στην Κένυα έλαβαν χώρα σε κάθε μεγάλο αστικό κέντρο – γιατί οι πόλεις είναι εκρηκτικοί πολιτικοί χώροι
Αυτό που φαίνεται να διαφέρει στο πρόσφατο κύμα διαδηλώσεων στην Κένυα είναι ότι αυτές οργανώθηκαν κατά κύριο λόγο από νέους ανθρώπους που ζουν στις πόλεις και ανήκουν σε διάφορες εθνότητες.
Τις τελευταίες εβδομάδες στη Μινεσότα αναδείχθηκε ξεκάθαρα η σημασία της δημοσιογραφίας των πολιτών και η δύναμη του βίντεο, ιδιαίτερα μέσα από τα πλάνα που κατέγραψαν τους θανάτους του Άλεξ Πρέτι (Alex Pretti) και της Ρενέ Γκουντ (Renee Good) από ομοσπονδιακούς πράκτορες. Παρ’ όλα αυτά, όσοι κατέφθασαν στη Μινεάπολη — δημιουργοί περιεχομένου, ανεξάρτητοι ρεπόρτερ και ανταποκριτές εθνικών μέσων — βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα. Πιο πρόσφατα, οι συλλήψεις της βραβευμένης με Emmy δημοσιογράφου, Φορτ, που διατηρεί το δικό της μέσο, καθώς και του Λέμον, πρώην παρουσιαστή του CNN που πλέον έχει δική του εκπομπή στο YouTube, ανέδειξαν τους κινδύνους της κάλυψης της επικαιρότητας, ιδιαίτερα για όσους εργάζονται ανεξάρτητα. «Κάθε ανεξάρτητος δημοσιογράφος είναι, κατά κάποιον τρόπο, μόνος του», είπε η Φορτ σε συνέντευξή της την περασμένη εβδομάδα. Και οι δύο έχουν αφεθεί ελεύθεροι, αλλά εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ομοσπονδιακές κατηγορίες.
«Στη Μινεσότα βλέπουμε, νομίζω, την κυβέρνηση Τραμπ να δοκιμάζει τα αντανακλαστικά του κόσμου, ειδικά των ανεξάρτητων δημοσιογράφων, τους οποίους θεωρεί εύκολο στόχο», δήλωσε η Λιζ Κέλι Νέλσον (Liz Kelly Nelson), ιδρύτρια του Project C, μια συμμαχία για τη στήριξη των δημιουργών δημοσιογραφικού περιεχομένου. «Θεωρούνται εύκολος στόχος επειδή δεν έχουν νομική ομάδα να τους στηρίζει ούτε επαρκή χρηματοδότηση».
Ο Ντέιβιντ Μπράλοου (David Bralow), νομικός σύμβουλος του The Intercept, σημείωσε ότι όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να προστατεύονται από την Πρώτη Τροπολογία του αμερικανικού συντάγματος, ανεξαρτήτου ιδιότητας. «Όταν μιλάμε για ανθρώπους που δημοσιεύουν σχόλια ή καταγράφουν γεγονότα, δεν νομίζω ότι έχει και πολλή σημασία αν κάποιος είναι “δημοσιογράφος”, “στρίμερ” ή “ απλός πολίτης”», ανέφερε. «Το Σύνταγμα και η Πρώτη Τροπολογία προστατεύουν το δικαίωμά μας να καταγράφουμε και να συζητάμε τις πράξεις της κυβέρνησης, ανεξάρτητα από το αν αποκαλούμαστε δημοσιογράφοι ή κάτι άλλο».
Κι όμως, για τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους και τους δημιουργούς περιεχομένου, το ζήτημα του ποιος έχει δικαίωμα να δουλεύει με τον τίτλο του δημοσιογράφου έχει πρακτικές συνέπειες. «Πολλοί στρίμερ κυκλοφορούν με τα βαν τους στην πόλη με τη σήμανση “Τύπος”, και νομίζουν ότι βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη», λέει η Τέιλορ Ντάλιν (Taylor Dahlin), ανεξάρτητη δημοσιογράφος της Μινεάπολης που δημοσιεύει κυρίως στο X και στο Bluesky. «Πολλοί μπαίνουν σε chat “άμεσης ανταπόκρισης” για να βρουν πληροφορίες. Χρησιμοποιούν δηλαδή τις ομάδες κινητοποίησης πολιτών ως πηγές τους». Η Ντάλιν, η οποία άρχισε να δημοσιεύει υλικό από τα γεγονότα στη Μινεάπολη μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικό και τις μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, έχει 8.500 ακολούθους στο Bluesky και πάνω από 7.000 στο X. Την περασμένη εβδομάδα, σχολιάζοντας μια φωτογραφία με ανθρώπους που είχαν μαζευτεί για να καταγράψουν σε βίντεο μια σύλληψη από πράκτορες του ICE, έγραψε: «GO.HOME.STREAMERS» («ΕΞΩ ΟΙ ΣΤΡΙΜΕΡ»)
«Εδώ στη Μινεάπολη κυριαρχεί η αντίληψη ότι πρέπει να αποχωρήσουν οι στρίμερ», λέει ο Γουιλ Στάνσιλ (Will Stancil), ακτιβιστής από τη Μινεάπολη που συμμετέχει στις δράσεις άμεσης ανταπόκρισης για την καταγραφή των ενεργειών του ICE. Πρόσφατα ο Στάνσιλ απομακρύνθηκε από το γκρουπ άμεσης κινητοποίησης της γειτονιάς του, το οποίο επικοινωνεί μέσω Signal. Θεωρεί ότι τον έβγαλαν από το γκρουπ επειδή επέτρεψε σε αρκετούς δημοσιογράφους να τον ακολουθήσουν ενώ παρακολουθούσε τις κινήσεις του ICE. Υπάρχει μεγάλη καχυποψία μέσα στην ομάδα, λέει ο ίδιος. (Το FBI ανακοίνωσε πρόσφατα ποινική έρευνα μετά από καταγγελία του Καμ Χίγκμπι (Cam Higby), ανταποκριτή της Turning Point USA, για τη χρήση συνομιλιών στο Signal με στόχο την παρακολούθηση πρακτόρων του ICE στη Μινεσότα.)
«Η περίπτωσή μου δείχνει ότι υπάρχει μια διαρκής συζήτηση γύρω από το πόσο αξιόπιστος είναι ο Τύπος», προσθέτει. «Κάποιοι τρέχουν γύρω γύρω, χωρίς να συμπεριφέρονται πάντα σωστά και αυτό δημιουργεί πρόβλημα. Πολλοί ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και στρίμερ είναι αγενέστατοι. Δεν δίνουν το πραγματικό τους όνομα και έχουν πολύ ύποπτη συμπεριφορά γενικότερα. Οπότε είναι πολύ δύσκολο να πείσω τον κόσμο να εμπιστευτεί τον παραδοσιακό Τύπο».
Ορισμένοι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι έχουν κληθεί να δώσουν εξηγήσεις για την παρουσία τους στην πόλη, τόσο στον δρόμο όσο και διαδικτυακά. Στις αρχές Ιανουαρίου ο Ζακ Ρόμπερτς (Zack Roberts), ανεξάρτητος φωτορεπόρτερ από τη Βιρτζίνια που κάλυπτε τα γεγονότα στη Μινεάπολη για το Status Coup, ένα ανεξάρτητο ερευνητικό μέσο, μπλέχτηκε σε μια διαδικτυακή διαμάχη στο X, καθώς κάποιοι μπέρδεψαν το αυτοκίνητό του με όχημα του ICE. Σχολιάζοντας το θέμα, ο Ρόμπερτς έγραψε: «Αυτό το αυτοκίνητο ΔΕΝ είναι του ICE. Είναι ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο που μεταφέρει δημοσιογράφους. Το χρησιμοποίησα σήμερα για να καλύψω τη δράση απόψε». Σε απάντηση, η Ντάλιν έγραψε: «Αυτό που εσύ αποκαλείς “δράση” είναι η γειτονιά κάποιου. Μιλάς λες και καλύπτεις εμπόλεμη ζώνη, αλλά στο τέλος εσύ θα φύγεις και θα μείνουμε εμείς να συγυρίσουμε το χάλι».
Όταν ρώτησα τον Ρόμπερτς σχετικά με την απάντηση της Ντάλιν, μου είπε ότι την καταλαβαίνει. «Όταν είσαι δημοσιογράφος που έρχεται από άλλη πόλη, είναι πολύ πιθανό να σε αντιμετωπίσουν σαν “φωτοβολίδα” που ρίχνει λίγο φως και μετά εξαφανίζεται. Δεν μπορείς να το αποφύγεις αυτό» μου είπε. «Όταν υπάρχει ένα ζήτημα που απασχολεί όλη τη χώρα, καταλαβαίνω ότι μαζεύονται όλοι στο ίδιο σημείο. Δεν είναι ωραίο θέαμα. Όταν είσαι δημοσιογράφος αυτό είναι αναπόφευκτο. Ίσως χρησιμοποίησα λάθος λέξη όταν μίλησα για “δράση”. Αλλά δυστυχώς, ακόμα και αυτό είναι κομμάτι της δημοσιογραφίας».
«Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία», είπε η Νέλσον, «καθώς πολλές από τις δουλειές που συνήθως αναλαμβάνει η συντακτική ομάδα μέσα στην αίθουσα σύνταξης, γίνονται πλέον διασκορπισμένα μέσα σε ένα ολόκληρο οικοσύστημα». Οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι συχνά χτίζουν ένα δίκτυο επαφών με στρίμερ και μάρτυρες, ώστε να ξέρουν ποιον να ρωτήσουν και πού να πάνε, αναλαμβάνοντας το ρόλο των «συντακτών που αποφασίζουν τι πρέπει να μεταφερθεί» παρατήρησε. Αυτοί οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, με τη σειρά τους, τραβούν την προσοχή μεγάλων μέσων.
Για τη Φορτ, η άφιξη ανθρώπων με διαφορετική εμπειρία στη δημοσιογραφία έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές συνέπειες. «Από τη μια πλευρά, νομίζω ότι βοήθησε στην ενίσχυση της ενημέρωσης του κοινού», είπε. «Από την άλλη, όταν απλοί άνθρωποι αυτοαποκαλούνται ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, πιστεύω ότι αυτό δυσκολεύει όσους έχουν εμπειρία, συνεργάζονται με αξιόπιστες πηγές και ακολουθούν τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας».
