Απαντώντας στις ανάγκες της εποχής με πιο ανθρώπινη δημοσιογραφία

Στις αρχές Απριλίου συμμετείχα σε μια συζήτηση στο Διεθνές Φεστιβάλ Δημοσιογραφίας στην Περούτζια, όταν η ερευνήτρια δημοσιογράφος Νατάλια Γκουμενιούκ (Natalya Gumenyuk), ιδρύτρια του ουκρανικού Public Interest Journalism Lab, έθεσε ένα ερώτημα: Πώς μπορεί η επίγνωση του τραύματος να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κοινής δημοσιογραφικής κουλτούρας ανά τον κόσμο;

Η μη κερδοσκοπική αίθουσα σύνταξης της Νατάλια εστιάζει με απόλυτη ακρίβεια στα εγκλήματα πολέμου και το ανθρώπινο κόστος των συγκρούσεων. Ωστόσο, σε ολόκληρη την Ευρώπη, η κάλυψη αυτής της περιόδου βίας και δημοκρατικής κρίσης δοκιμάζει τόσο τις επαγγελματικές δεξιότητες όσο και τις προσωπικές αντοχές των δημοσιογράφων, είτε εργάζονται σε τοπικό είτε σε διεθνές επίπεδο. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τη ροή των ειδήσεων σε έναν κύκλο όπου το στρες και το τραύμα δεν σταματούν ποτέ; Πώς μπορούμε να καλύπτουμε με δεοντολογία τις ιστορίες ανθρώπων που έχουν περάσει από την κόλαση, χωρίς να τους εκμεταλλευόμαστε ή να τους τραυματίζουμε εκ νέου; Πώς μπορούν οι δημοσιογράφοι να αποφύγουν την επαγγελματική εξουθένωση (burnout), το μετατραυματικό στρες (PTSD) ή άλλες ψυχικές βλάβες, όταν ασκούν ένα επάγγελμα που συνεπάγεται τόση παρενόχληση και κακοποίηση; 

Είμαι πεπεισμένος ότι οι απαντήσεις στο ερώτημα της Νατάλια ξεκινούν με μια ειλικρινή συζήτηση μεταξύ συναδέλφων. Οφείλουμε να μοιραζόμαστε τις προκλήσεις και τις καινοτομίες μας και να αλληλοϋποστηριζόμαστε. Παράλληλα, πρέπει να ενισχύσουμε τις δεξιότητές μας με τις γνώσεις της ψυχολογίας του τραύματος – εμβαθύνοντας στον τρόπο που καλύπτουμε τους επιζώντες τραγωδιών, ενώ ταυτόχρονα καλλιεργούμε τη δική μας ανθεκτικότητα, αντιδρώντας στη «βουβή λογοκρισία» που προκαλεί η εξουθένωση. Είναι καιρός για μια δημοσιογραφική καινοτομία με επίκεντρο τον άνθρωπο.