Η Ανν Χέρμες αφιέρωσε έξι χρόνια φωτογραφίζοντας έναν κόσμο που σταδιακά σβήνει. Αυτόν της τοπικής ενημέρωσης στις ΗΠΑ. Κατέγραψε το χιούμορ, τις ανθρώπινες στιγμές, αλλά και τη μελαγχολία ενός κλάδου σε ύφεση. Η ίδια μίλησε στο iMEdD για το παρόν και το μέλλον της τοπικής δημοσιογραφίας.
Μετάφραση: Ανατολή Σταυρουλοπούλου
Φωτογραφίες: Ευγενική παραχώρηση της Ann Hermes
Kεντρική εικόνα: Σπασμένα κουτιά εφημερίδων στο πάρκινγκ της Auburn Journal, στις 10 Ιουλίου 2023, στο Όμπορν της Καλιφόρνιας.
Η αίθουσα σύνταξης είναι σχεδόν άδεια. Η μοκέτα έχει ακόμη βαθουλώματα από τα γραφεία που βρίσκονταν κάποτε εκεί, φέρνοντας αχνές μνήμες από ένα παρελθόν γεμάτο ζωντάνια. Λάμπες φθορίου βουίζουν από ψηλά. Από το 2018 η Ανν Χέρμες (Ann Hermes) γυρίζει τις ΗΠΑ, με τη φωτογραφική μηχανή και τον λοιπό εξοπλισμό μαζί της και επισκέπτεται δημοσιογραφικά γραφεία ανά τη χώρα. Αποστολή της είναι να αποτυπώσει τις αυθόρμητες, ανεπιτήδευτες στιγμές ενός δημοσιογραφικού κόσμου που αργοσβήνει.
Το ερευνητικό πρόγραμμα Medill State of Local News, μια μελέτη παρακολουθεί την πορεία των τοπικών μέσων στις ΗΠΑ εδώ και μία δεκαετία, διαπίστωσε ότι σχεδόν το 40% των τοπικών εφημερίδων έχει εξαφανιστεί από το 2015. Μόνο το 2025 περισσότερες από 130 εφημερίδες έβαλαν λουκέτο, με ρυθμούς αντίστοιχους του 2024, αφήνοντας περίπου 50 εκατομμύρια Αμερικανούς με ελάχιστη ή και μηδενική πρόσβαση σε αξιόπιστη τοπική ενημέρωση.
Η ιδέα για τη σειρά φωτογραφιών και βίντεο Local Newsrooms γεννήθηκε το 2016, όταν η Χέρμες άρχισε να ακούει όλο και πιο συχνά ανθρώπους να λένε ότι όλοι οι δημοσιογράφοι, συνολικά, είναι ελιτιστές και αποκομμένοι από τις κοινότητες που ισχυρίζονται πως υπηρετούν. «Εάν έχεις βρεθεί ποτέ στα γραφεία μιας τοπικής εφημερίδας, ξέρεις καλά ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα», είπε στο iMEdD, μιλώντας από το σπίτι της στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Με αφετηρία την επίσκεψή της στη St. Louis Post-Dispatch, μια τοπική εφημερίδα που το 2015 τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ στην κατηγορία Φωτογραφία Έκτακτης Επικαιρότητας για την κάλυψη των γεγονότων στο Φέργκιουσον, η Χέρμες άνοιξε έναν κύκλο έξι ετών, με αυτοχρηματοδοτούμενα ταξίδια σε περισσότερες από 50 τοπικές εφημερίδες, «από τη Φλόριντα μέχρι την Αλάσκα και οπουδήποτε στο ενδιάμεσο», συχνά στο πλαίσιο παράλληλων φωτογραφικών αποστολών.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε σε αίθουσες σύνταξης που βρίσκονται κοντά ή μέσα στις λεγόμενες «ειδησεογραφικές ερήμους» (news deserts) και τις οποίες περιγράφει ως «το τελευταίο προπύργιο της ειδησεογραφικής κάλυψης σε αυτές τις περιοχές». Τώρα σκοπεύει να επισκεφθεί περιοχές όπου η δουλειά της μπορεί να έχει μεγαλύτερο τοπικό αντίκτυπο και να παρουσιάσει αυτό το έργο σε τοπικές βιβλιοθήκες, με την ελπίδα ότι θα παρακινήσει τις κοινότητες να στηρίξουν την αξιόπιστη τοπική ενημέρωση. «Έχουν γραφτεί πολλά για την παρακμή της τοπικής ενημέρωσης, αλλά οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές τις κοινότητες συχνά δεν το γνωρίζουν».
Χιούμορ και επιβίωση
Κάθε φωτογράφιση είναι αποτέλεσμα δουλειάς στο πεδίο, προσεκτικής έρευνας και πολλών ωρών προετοιμασίας. Πριν να ξεκινήσει να φωτογραφίζει, η Χέρμες παίρνει προπαρασκευαστικές συνεντεύξεις από τους διευθυντές σύνταξης και αφήνει τον χρόνο να κυλήσει μέσα σε άδεια newsroom, μέχρι να καταφέρει να αποτυπώσει τις φευγαλέες, σχεδόν αόρατες, στιγμές που φανερώνουν τον παλμό της καθημερινής δουλειάς στη δημοσιογραφία. Για να προσδώσει ζωντάνια σε ένα κατά τα άλλα στατικό περιβάλλον, στήνει τον δικό της φωτισμό, συνθέτοντας εικόνες με κινηματογραφική αύρα, προσεκτικά δουλεμένες, αλλά απολύτως αληθινές.
Με περισσότερα από 15 χρόνια εμπειρίας σε μέσα ενημέρωσης, τοπικής και εθνικής εμβέλειας, ξέρει καλά τι είναι αυτό που ψάχνει σε μια φωτογράφιση. «Κάθε φορά που μπαίνεις σε ένα γραφείο τοπικής εφημερίδας, βλέπεις τα ίδια πράγματα και αυτό έχει κάτι το κωμικό» λέει. «Μια φωτοτυπία της Πρώτης Τροπολογίας του αμερικανικού συντάγματος, ένα συρραπτικό με ταμπέλα “φωτογραφικό τμήμα”, ασυρμάτους της αστυνομίας, βιβλία για την ιστορία της πόλης. Υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, ιδιαίτερα σε εφημερίδες με μακρά πορεία στον χρόνο».
Πίσω από το χιούμορ, υπάρχει, όμως, μια ιστορική συνέχεια που η Χέρμες δεν μπορεί να αγνοήσει.
Κάθε φορά που μπαίνεις σε ένα τοπικό newsroom, βλέπεις τα ίδια πράγματα: μια φωτοτυπία της Πρώτης Τροπολογίας, ένα συρραπτικό με ταμπέλα “φωτογραφικό τμήμα”, βιβλία για την ιστορία της πόλης […] Όταν βλέπω αυτούς τους μαραζωμένους χώρους, σκέφτομαι: ‘εδώ βρίσκεται συγκεντρωμένη ολόκληρη η ιστορία μιας πόλης και δεν υπάρχει πουθενά αλλού’.
Ανν Χέρμες, φωτογράφος
«Πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς υπάρχουν εδώ και έναν αιώνα», σημειώνει. «Σε αρκετές περιπτώσεις συστεγάζονται στο ίδιο κτίριο για 50, 60 ή και 70 χρόνια. Και με συναρπάζει το γεγονός ότι αυτά τα ιστορικά μέσα βρίσκονται σήμερα αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο του λουκέτου, ύστερα από τόσες δεκαετίες ζωής».
Σε κάθε εφημερίδα που επισκέπτεται, περνά και από το λεγόμενο «νεκροτομείο»: το αρχείο με παλιά έντυπα, φωτογραφίες και αποκόμματα, το οποίο συνήθως είναι καταχωνιασμένο σε κάποια γωνιά, κελάρι, υπόγειο ή αποθήκη.
«Όταν βλέπω αυτούς τους μαραζωμένους χώρους, γεμάτους με χαρτιά που είναι έτοιμα να διαλυθούν, σκέφτομαι: “εδώ βρίσκεται συγκεντρωμένη ολόκληρη η ιστορία μιας πόλης και δεν υπάρχει πουθενά αλλού», λέει. «Είναι απίστευτο. Είναι κάτι που θέλω να αποτυπώσω, διότι πιστεύω ότι τα “νεκροτομεία” των εφημερίδων θα εξαφανιστούν σε λίγο. Είναι κι αυτό μέρος της ιστορίας».
Αυθεντικές στιγμές που η Χέρμες απαθανάτισε ανά τις ΗΠΑ
Ήθελα να προλάβω να αποτυπώσω πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους στους χώρους τους, προτού να περάσουμε οριστικά στην ψηφιακή εποχή και οδηγηθούν σε κλείσιμο.
Ανν Χέρμες, φωτογράφος
Πώς διαχειρίζονται την αλλαγή οι τοπικές εφημερίδες
Με σαρωτικές αλλαγές να αλλάζουν ριζικά το τοπίο της τοπικής δημοσιογραφίας, η Χέρμες έβαλε στόχο να καταγράψει τους ανθρώπους και τους χώρους που είναιπιο εκτεθειμένοι. «Ήθελα να προλάβω να αποτυπώσω πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους στους χώρους τους, προτού να περάσουμε οριστικά στην ψηφιακή εποχή και οδηγηθούν σε κλείσιμο», λέει. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση σε οικογενειακές εφημερίδες, όπου συνάντησε μια σπάνια διάθεση συνεργασίας και εμπιστοσύνης. «Όταν επικοινωνούσα μαζί τους, μου άνοιγαν διάπλατα την πόρτα: “Πότε θέλει να έρθεις; Τι θέλεις να δεις; Έλα στη σύσκεψη της συντακτικής ομάδας – ό,τι θέλεις”. Δεν θα είχα καταφέρει να βγάλω αυτές τις φωτογραφίες χωρίς αυτήν την πρόσβαση».
Αυτή ακριβώς η πρόσβαση τής έδωσε τη δυνατότητα να αποτυπώσει στιγμές που μοιάζουν καθημερινές και ταυτόχρονα οικείες. «Ως φωτογράφος, είναι ό,τι καλύτερο να φωτογραφίζεις τέτοιους ανθρώπους: δεν υποδύονται ρόλους, δεν προσποιούνται τίποτα και δεν χρειάζεται να τους εξηγώ τι κάνω. Με αφήνουν απλώς να βρίσκομαι στον χώρο και να καταγράφω αυθόρμητες στιγμές μέσα στην αίθουσα σύνταξης». Όπως σημειώνει, οι εικόνες αυτές αντανακλούν μια πραγματικότητα που δεν αφορά μια μεμονωμένη εφημερίδα. «Είναι σκηνές που επαναλαμβάνονται σε πολλές και διαφορετικές αίθουσες σύνταξης. Έχουν μια τρυφερότητα και ταυτόχρονα κάτι κωμικό. Ελπίζω να αποτυπώνεται αυτό στον φακό».
Παράλληλα, η Χέρμες διαπίστωσε ότι, σε τοπικό επίπεδο, οι δημοσιογράφοι καταγράφουν λεπτές «αποχρώσεις» των θεμάτων που συχνά χάνονται σε συζητήσεις εθνικής εμβέλειας. «Πολλά λεπτά σημεία χάνονται μέσα στην πόλωση που κυριαρχεί σε εθνικό επίπεδο, ενώ σε τοπικό επίπεδο παραμένουν ζωντανά», επισημαίνει.
Θυμάται έναν εκδότη στην Καλιφόρνια, ο οποίος λάμβανε πλήθος γραμμάτων από οργισμένους αναγνώστες και αποφάσισε να αναφέρεται στον Τραμπ απλώς ως «πρόεδρο» στους τίτλους, χωρίς να αλλάζει το περιεχόμενο του ρεπορτάζ. «Μου είπε ότι έτσι μειώθηκαν πολύ οι επιστολές παραπόνων», σημειώνει η Χέρμες. «Εάν ο κόσμος είχε την ευκαιρία να μιλήσει με τη συντακτική ομάδα, θα καταλάβαινε ότι αυτοί οι δημοσιογράφοι μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, γιατί ζουν στην ίδια κοινότητα».
Η Χέρμες εκτιμά τον τρόπο με τον οποίο οι τοπικοί δημοσιογράφοι βρίσκουν μικρούς τρόπους να αγγίξουν τους αναγνώστες, χωρίς να αλλοιώνουν τα γεγονότα. «Είναι κάτι πολύ ωραίο που συμβαίνει σε τοπικό επίπεδο και βλέπεις ότι εφευρίσκουν όμορφους τρόπους που συχνά περνούν απαρατήρητοι».
Η σημασία του αντικτύπου
Η μελέτη του Medill έδειξε επίσης ότι οι θέσεις εργασίας στην τοπική ενημέρωση έχουν μειωθεί δραματικά από το 2005. Σε 39 πολιτείες των ΗΠΑ, έχουν παραμείνει λιγότεροι από χίλιοι τοπικοί δημοσιογράφοι.
Τον περασμένο Νοέμβριο η δουλειά της Χέρμες φιλοξενήθηκε στο περιοδικό The New Yorker. Το αφιέρωμα έφερε το έργο της στο προσκήνιο και πολλοί αναγνώστες την προσέγγισαν προσωπικά.
«Έχω λάβει πολλά γράμματα από ανθρώπους που έχουν εργαστεί σε τοπικά μέσα ενημέρωσης», λέει η Χέρμες. «Πολλοί από αυτούς έχουν δουλέψει για τοπικές εφημερίδες, οπότε υπάρχει και ένα στοιχείο νοσταλγίας, το οποίο αναδεικνύω. Αλλά θέλω να δείξω και κάτι άλλο: τη στήριξη που χρειάζεται για να επιβιώσει η τοπική δημοσιογραφία. Είναι ένα έργο ευαισθητοποίησης».
Το άρθρο δημοσιεύεται από το iMEdD με Creative Commons άδεια χρήσης (CC BY-NC 4.0). Η συγκεκριμένη άδεια χρήσης δεν αφορά τις εικόνες της Ανν Χέρμες που περιλαμβάνονται στην παρούσα δημοσίευση και οι οποίες είναι ευγενική παραχώρηση της ίδιας για τους σκοπούς της συγκεκριμένης δημοσίευσης. Για οποιαδήποτε άλλη χρήση τους από τρίτους, απαιτείται πρότερη επικοινωνία με τη δημιιουργό για την άδειά της.
